لزیرک

سوءاستفاده ازمقدسات وابزاری کردن باورها برای رسیدن مقاصد سیاسی وحزبی، بزرگترین خیانت وضربه برپیکر اعتقادات وباورهای یک جامعه است. روشهای ناپسندی که اثرات سوء آن گاها هیچ گاه ازاذهان جامعه پاک نخواهد شد.

عده ای با سوء استفاده ازنام وعناوینی که برای مردم ازتقدس خاصی برخورداراست، سعی درسرقت خلوص،اعتقادات وباورهای مقدس مردم دارند.البته باظاهری موجه وعامه پسند. ظاهـــری فریبنده که گویا فقط اینانند که مورد توجه ویژه معصومین مخصوصا امام عصر(عج) هستند.

برخی دیگرپا رافراترگذاشته وروشهاوافکارحزبی خود را موردرضایت امام معصوم (ع)می پندارند. ویا مدعی حضورمعصوم (ع)درجلسات می گردند. وازاین قبیل حرف ها که گویا مدتی است از سکه افتاده است.

اینکه هدف ازاین گونه حرفها آیا برنامه ریزی شده است یاخیر؟

اینـکه گــویندگان آن؛ ندانسته مجـری طــرحهای پنهانی هستند که هــدف غایـی شان ازاعتبارانــداختن باورهای مردم است یاخیر؟

اینکه آیا اینگونه برداشت ها تنهاازحس شخصی ودرونی افرادسرچشمه می گیرد وبه نوعی دچارتوهم تقدس مآبانه شده اند یا خیر؟

اینکه گویندگان آن؛ به قصد قربت الی الله (وبدون پشتوانه وهدایت فکری خاصی) ایـن گونه سخن می گویند یاخیر؟

اینکه این افراد دچاراحساس توهم ازسرتکلیف شده اند تا بوظیفه شرعی خود عمل کنند یاخیر؟.

همه ی این ها، مسایلی است که اهـل فـن باید به آن پرداخته، تاجامعه را ازآسیب های احتمالی مصون سازند؛ چرا که ابـزاری کردن مقدسات با نگاه خرافه گونه ازباورها؛ جامعه راازتعادل ومنطق بازمی دارد وبه مرورجهل ونادانــی جایگزین عقل ومنطق می گردد. وقتی جهل وخرافه گونی پا بگیرد انتها ندارد وافراد جامعه یا دچـار افراط ویا تفریط می شود. امیرالمؤمنین (ع) می فرماید: "لا تری الجاهل الّا مفرِطا او مفرَطاً". جاهل را مشاهده نمی‌کنی مگر در حالت افراط يا تفریط. (نهج البلاغه، حکمت 67).