یکی ازراه کارهای عملی جلوگیری از فساد حاکمان ومدیران، بازبودن فضای نقد درفضای سیاسی جامعه است. بنابراین اگرکسی در معرض نظارت و نقد قرار نگیرد، از قاعده مند بودن خارج شده وبه خود رایی وخودشیفتگی دچار می گردد. امام علی (ع) نصیحت ونقد مردم برحاکمان را حق حاکم برمردم می داند، یعنی اگر مردم حاکمان رانقد نکنند حقی از حاکم تضییع نموده اند.

نقدویا انتقاد یعنی "حواس حاکمان به نقاط ضعف شان معطوف گردد."

بنابراین:

نباید برانتقاد رسم الخطی! تعیین گردد.

نباید برزمان ومکان انتقاد رسم الحدودی ترسیم گردد.

نباید میزان ومقدارانتقاد را با " هیچ درمی" اندازه گیری نمود.

نباید انتقاد تا آنجا باشد که نه کسی قاصر قلمداد شود ونه مقصر.

نقدوانتقاد سیاه دیدن نیست.چراغی است که درسیاهی ها روشن می شود تانقایص نمایان شود.

ودریک کلام: " منتقد حواس حاکمان را به نقاط ضعف شان معطوف می کند."