این زخم بی مرحم را التیامی نیست.

این چشمان اشکبار راپایانی.

واین درد بی درمان را سرانجامی.

پس بیا سردرگریبان هم نهیم و زیرخروارهاخرابه ای که ازخشت خشت امیدمان تلبار گردید

 بگرییم ، تا دل تب دارمان التیام یابد.

بیم وامید.این دوقلوی زاییده درافق نگااه انسان، وچه زود امید دربدو حیاتش قالب تهی کرد.

آهای ! آنهـایـــی که برای بزرگی مان خاک درنقاب کشیده اید، برخیزید.برخیزید و مارا دراین

برهوت کذب وتزویر وریا، تکیه گاه باشید.

ای ستاره های خاموش سرزمین اصالت ونیــک نژادی و نجابت ، برخیزید و ببینید چگونه از

نـامتان نـانی ساخته اند، وازخونهای پاکتان روبان سرخی، تا دستاویزی باشد بـرای فـردا و

فرداهایشان.!