ای   بیکرانه  هستی،  و ای کران   بیکرانه

در  قفس  تن  گرفتارم ،  مرا  در  خود    گیر.

من اسیر   احساسم  و عقلم  را   در   منزلگاه

خیال جا گذاشته ام وسایه آن را بیدک می کشم

و او  مرا  به  سرابی  دلخوش   کرده   است  .

کجاه است  منزلگاه آرمیدن ؟  و چگونه  است

رمیدن از خود   وبسوی تو پر گشودن ؟

پناهم ده!