آن شب  تمام آسمان  همدرد ما بود            شب بود من بودم توبودی وخدا بود

آن شب مدام ازآسمان مهتاب می ریخت       برپیکر مجروحت اسما آب می ریخت

آن شب تو را چون نوح در گرداب دیدم        ماهی میان ابری از  خوناب  دیدم

آن سو  پیامبر  از تو استقبال  می کرد         این سوتورا جان علی دنبال می کرد

ای کشتی  صبر علی  پهلو   گرفتی             با تو چه کردند کزعلی هم روگرفتی

مرحوم آقاسی

بار دیگر عمری ورق خورد و به صفحه بعدی آن رسیدیم . شاید آدمی دلش نخواهد ، اما

یقینن می داند این شمارش  بی نهایت نیست .  چه می شد ! اگر تعداد صفحات  گذشته را

مرور کرده و ناخالصی ها را وجین کنیم، خالصی ها را بپروریم . بسیاری از کردار ها و

رفتار های مان را که بر اساس آزمون و خطا شکل گرفته است،  بکمک اندیشه و تفکر

بقضاوت صادقانه بنشینیم تا آینده را چراغ راه باشد؟!.

انسانها  در بسیاری از خصلت های کرداری و رفتاری متاثر از محیطی هستند  که

در آن  زندگی می کنند .  محیط   خانواده ،  تحصیل ،  کار  و... همه  و همه  در

شکل گیری  خصوصیات انسان موثراند. اینکه انسان خوش بین باشد  یا  بد بین،

منفی باف  یا نه، و نیز واقع بین  باشد یا خیال پرداز، درصدی ازآن به محیطی بر

می گردد که درآن زیست می کند. حتی بسیاری ازافراد ، جهان بینی  و نوع  نگاه

آنها به هستی دراثرهمین محیط  تغییر می کند . حالا یا  بسوی تعالی و یا  بسوی

انحطاط ،فرقی نمی کند.ارزشمندی نگاه انسان درهرزمینه ای، تعادل درسایه عقل

وتدبیر و بدورازافراط وتفریط است.

غدیر شجره طیبه انبیا ،

                         بهترین ،

                           عالی ترین ،

                                   زیباترین

                                 وشیرین ترین

                               هدیه به عالم هستی .

            به جنگ مشکل نیامده  نرویم .

            مشکلات هر روز باندازه همان

             روز است.

یکی ازدوستان خوبم ، سوالی کردند با این مضمون :

هدف از بیان این نوع مطالب در وبلاکت چسیت و بدنبال اشاعه چه چیزی می باشی؟

از واقعیتهای مسلم وانکار ناپذیر جامعه امروز ما ، افسردگی ، یاس ونومیدی ودر بعضی موارد،

آنهم بسیاراندک نوعی افکار نیهلیسمی است.اینکه چرا چنین است وچاره چیست ،عوامل متعددی

دارد که بحث مستقلی می طلبد،ولی آنچه مسلم است این است که" هست  و وجود" دارد.وتاسف

بارتراینکه این موضوع درنسل جوان جامعه ما بیشتررواج داشته و قابل ملموس تراست. نمونه

بارز آن همین وبلاک هایی است که  در روز انسان بآنها مراجعه می کند . ( زیرا درصد بالایی از

وبلاک نویسان را نسل جوان تشکیل می دهند. ) گاهن بعضی نوشته ها طوری است که خود را از

حد اقلهاهم  پایین ترمی دانند . حداقل این است که انسان بعنوان یکی از موجودات دراین طبیعت،

حیات داردومانند بقیه نباتات که با چه امیدی از دل گل ولای و سنگ وسخره ، قامت علم می کند و

باطوفان وباد وسرما وگرما مقابله می کند ودر مقابل سختی ها سر فرود نمی آورد ، بدنبال روزنه

های امید باشد . البته جهت تقریب بذهن  عنوان کردم و گرنه انسانی که  موجودی هدف جوست و

گل سرسبد تمام موجودات عالم است ، وامروزه زمین رامسخر خود کرده و پا به آسمانها گذاشته

است، شان او بالاتر از چنین  تشبیهاتی است . اما  واقعیت  انکار ناپذیر  جامعه ما  همان یاس و

افسردگی است. بنابر این، بنده سعی کردم با بیان نکته ها و پیامهایی که همه می دانیم ولی از آن

غفلت می کنیم ، نشان دهم راه دیگری هست . راهی که انسان با  تغییر  نوع نگاهش به زندگی و

محیط پیرامون خود ، می شود با  وجود  تمام سختیها ، رنجها و ناملایمات  به  خوشبختی  رسید .

زندگی شیرینی داشت ، امیدوار بود . شان خود را بالاتر از این  دید که مشکلی انسان را بزانو در

آورد و کاسه یاس بدست گرفت وزانوی غم بغل زند.

شکست درتحصیل، اقتصاد، اجتماع ، عشق و... همه یک واقعیت است .کاری است که شده .همه

اینها حقیقت دارد.مهم این است که تصور من از آن چگونه باشد. همه این چیزها نبود وبدست من

ممکن شد. پس باز ممکن است برآن خرابه ها بنایی نو دراندازم واین اراده من است که ممکن را

می سازدوفقط عمر گرانبها ست که دوبار بدست نمی آید.  

یقینن نظر دوستان در بیان چگونگی مطالب بعدی راه گشا خواهد بود. 

... تانظر شما چه باشد؟.

در هرسری شوریست. خوشبخت کسی است که ذوقش را در یابد.

خدایا ! این چه بلوایی است، که  در من رخنه  کرده است .  خوره جانم شده  و

وجودم  را  می بلعد ؟این چیست ؟  کجاست که من نمی بینم ، اما همیشه با من

است .هر کجا  که بروم وهر کاری که بخواهم انجام  دهم .این چگونه موجودی

است، که بی آنکه بخواهم ، دنباله رو،او می شوم . بی آنکه  بخواهم ، خودش

  را بر من دیکته  می کند . برایم  تصمیم می گیرد و مرا برده  خود  کرد ه است

بدنبالش می روم .از او اطاعت می کنم . فرمان  می برم . وسوسه ام می کند .

  تحریکم می کند . گاه آهسته ، وگاه  دوان  دوان اما این راه  کور، تمامی ندارد

هر چه  پیش می روم ، ظلمات  است  وتاریکی.

خدایا !  این دو راهی انتخاب را کی و کجا  پیش  پایم  قرار داده  بودی که ، نه

از زمانش ونه مکانش هیچ چیزش را بخاطر ندارم .تا اومدم  صدایت کنم، یکی

  دیگه ، پیش پایم سبز شد . تا اومدم دستم را بسوی تودراز  کنم ، دست دیگری

در دستم قرارگرفت . تا اومدم  از تو مدد بگیرم  بی آنکه بفهمم نا گاه در دامان

دیگری  افتادم.  

خدایا !  خود گفته ای " ازرگ گردن بتو نزدیکترم "  (حبل من ورید)  اما  چرا

من  نخواستم ؟ نمی دانم احساس  بتو را کی از من  قاپید . مگر نه اینکه  روح

خود را در من دمیدی !. پس چرا از تو دورم ؟ .

خدایا!  دیگر  به  هیچ یک از  اعضایم  اعتماد  ندارم .  اونها را  بمن  بخشیدی

تا  در خدمت من  باشند، اما  ، نمی دانم  چرا من  در خدمت شان  قرار گرفتم .

با  اینها  چه کنم ؟ پاهایم گام به بیراهه می گذارد. دستانم دست درازی می کند.

از چشمانم  نپرس که  حالم ازش  بهم  می خورد  .  این کالبد  جسم  نیزاونقدر

در مرداب راه رفته  است که  خود بوی تعفن گرفت و مرا زمین گیرکرد.

خدایا! نمی دانم بایدازکدامشان بنالم؟واصلا نمی دانم بایدازچی وکی شکوه کنم .

  . . . . و فریادم از نفس سرکش است . نفس افسار گسیخته . هر چه  مراعات

حالشو کردم،سرکشی کرد. هرچه درمقابل خواسته هایش سکوت کردم دریدگی

کرد. تا آنجا که بالتماس افتادم ، اوبوعده های نیامده امیدم داد.

خدایا! هروقت خواستم تورا بخوانم ، گفت هنوز کو تا پیری . ودر شادیها گفت

خوش باش و حال را  دریاب . وقتی در سختی ها  تنهایم  می گذاشت  بتو  پناه

می آوردم ،امانم دادی، دستم را گرفتی ، کمکم کردی. اما نمیدام چرا همه چیز

خراب شد وباز روز نو و . . . !!!

خدایا این سفره ای که گسترده ای میهمانم می کنی؟!

 براساس آنچه که در کتاب  آسمانی ماآمده است، خداوند انسان را اشرف  مخلوقات

 خوانده و او را خلیفه خود  روی زمین قرار داده است .هدف از  خلقت را بیان کرده

 و برای انسان هدف غایی راترسیم نموده است. ازاین رو  برای هدایت و رشد  بشر

 بندگان خاص وبرگزیده ای رابعنوان نبی ورسول برزمینیان مبعوث   نمود  تا انسان

 رااز گمراهی نجات داده وراه راستی و درستی  را رهنمون شوند.  لذا اولین  پیامبر

 (آدم-ع-)   وآخرین آن(حضرت محمد –ص-) همه برای هدایت بشرمبعوث  گردیدند.

 ودرواقع این انسانهای برگزیده حجت خدا برروی زمین هستند.  ازآنجا که  با  بعثت

  آخرین  پیامبر  دیگر  پیامبری از سوی خداوند  مبعوث نمی شود  واز سوی  دیگر

  هیچگاه  زمین خالی از حجت  نخواهد بود ، بنا بر منطق شیعه و براساس  اسنادی

  که از  کلام  خاتم النبیین  آمده است ، با انتصاب علی ابن ابیطالب  (ع)  از   سوی

  حضرت  محمد(ص) درروز غدیربه جانشینی خود، منصب امامت( که همان  ادامه

  دهنده  راه نبوت  است)  شکل  گرفته است . با این تفاوت که امامت وامام  ، مبلغ

  و مفسر و ادامه  دهنده راه  دینی هستند  که خاتم النبیین آورده است .  این امر با

  غیبت حضرت حجت (عج) وتا روزی که آن حضرت قیام کند ادامه دارد. انجام این

  عمل ازسوی حضرت محمد (ص)با فرمان خداوند صورت گرفته است. واین دستور

  در  آیه  مبارکه "  الیوم  اکملت لکم  دینکم و اتممت علیکم   نعمتی  ورضیت  لکم

  الاسلام دینا" _مائده/5_ توسط جبرییل برپیامبر (ص) نازل شده است.

    اللهم عجل لوليک الفرج و العافية و النصر

    و اجعلنا من  اعوانه و انصاره  و شيعته

"امروز فردایی است که دیروز در انتظارش بودیم."

چه زمانهایی که از دست دادیم ! چه وقتهایی که درآرزوی دیدارش  به انتظار نشستیم ،  اما به   هنگام ملاقات، در آن   پرسه  زدیم   تا  از دستمان  پرید .  چه  فرداهایی که از دستمان رفت ؟!  چه   فرداهایی  که از  دستمان می رود؟!  و  فرداهایی  که   ای کاش

در  خیالمان  نگه   می داشتیم ، و با آن  زاویه  دید  آینده مانرا وسعیترمی کردیم و به   آن دلخوش  می کردیم .  چه  فرداهایی   که  دیروزشان  کردیم .  کجاست  آن  مزرعه    زیبا  که   در آن امید  کشت  کرده   و  با  آرزو  آبیاری  می کردیم ؟!.   راستی   چرا   زمان  درو (فردا)، باغفلت از آن می گذریم؟ . از دانه هایش  چیزی  نمی چینیم  و  از   خوشه هایش بهره ای نمی بریم ؟ و چه زیبا  گفته اند:

        لحظه ها را  گذراندیم  که

        به" خوشبختی"  برسیم

        غافل  از آنکه   لحظه ها  

       همان  خوشبختی بودند."

یادمان هست دیروز  برای آمدن  فردا  چه نقشه ها  ریخته  بودیم؟ . برنامه ریزی کرده   بودیم  و  چه خوابها  برایش  دیده بودیم ؟. آمال وآرزویمان را در آن   می کاویدیم؟.   ولی چه شد که به یکباره از دستمان پرید ؟! . اصلا   معلوم شد  چطوری  فردا  را به دیروز تبدیل کردیم؟ دریغ از به تاراج کشیده شدن لحظه ها . دریغ از زمان برباد رفته      و دریغ از فرداهایی  که  باید دیروز شود.

و. . . فردا آمد و دیروز شد. پس ، فردا را در یاب. زندگی لحظه ها است. در لحظه ها  زندگی  کنیم . باشد  تا  در عالم  ماده کامیاب ودر ماوراء رستگار شویم.

قانون طبیعت این است که اگرچیزی در حال رشد ونمو، به آن اندازه شانس نداشته باشد که

ریشه بدواند تا به زندگی و واقعیت محکم

بچسبد،نمی تواند در مقابل نخستین اشعه

داغ خورشید یا رگبار باران مقاومت کند.

چشمانم را بستم ودرخلوت خانه روحم به دعا نشستم

و باخود  اندیشیدم ،چگونه می توانم  از زخمی  که برجانم، نشسته بگویم؟.  چه شبهای درازی  که   در

تنهایی به سر بردم  وکدام حس می تواند ازرنج  و

تنهایی بدون درد وحسرت جدا شود.