این زخم بی مرحم را التیامی نیست.

این چشمان اشکبار راپایانی.

واین درد بی درمان را سرانجامی.

پس بیا سردرگریبان هم نهیم و زیرخروارهاخرابه ای که ازخشت خشت امیدمان تلبار گردید

 بگرییم ، تا دل تب دارمان التیام یابد.

بیم وامید.این دوقلوی زاییده درافق نگااه انسان، وچه زود امید دربدو حیاتش قالب تهی کرد.

آهای ! آنهـایـــی که برای بزرگی مان خاک درنقاب کشیده اید، برخیزید.برخیزید و مارا دراین

برهوت کذب وتزویر وریا، تکیه گاه باشید.

ای ستاره های خاموش سرزمین اصالت ونیــک نژادی و نجابت ، برخیزید و ببینید چگونه از

نـامتان نـانی ساخته اند، وازخونهای پاکتان روبان سرخی، تا دستاویزی باشد بـرای فـردا و

فرداهایشان.!

تصمیم ملت

این روزها عمده ترین دغدغه مردم کشورماانتخابات ریاست جمهوری است .

پس ازپایان دوره جنگ،سازندگی آغاز شد و تاکـنون سه گزینه منتخب مردم

به ساختمان پاستورگام نهادند وهریک درغالب شعارهای ارزشی کار خودرا

آغازکردند.امامتاسفانه آثاروجلوه های منفی این شـعارها درجامعه،پـررنگ تر

ازمثبت آن، برجای مانده است.

شعار دوران ســازندگی منجربه تــرویـج مصـرف‌گرایی و ایـجاد فرهنـگ ثروت‌

اندوزی گردید که نتیـجه آن رواج فرهنـگ اشـرافی ، کـاخ نشیــنی، مصـرف

گرایــی،شکل گیری انحصار، لذت گرایی، ایجاد پدیده شوم آقازاده هاو...بود.

شعارآزادی بدون مبنا وچهارچوب تعریف شده دردوره اصلاحات، منجربنـوعی

سرخوردگـی افراد فرهیـخته وارجمند گردیدوکاررا بدانجا رساندکه میوه های

دوره اصلاحات نه تنهاکام مردم راشیرین نکردبلکه آنچه برجای گذاشت اماها

واگرها وافسوس هایی بود که زمان آن را در خود درنوردید.

شعار عدالتــگرایی نیز مردم را از "نان ری وخرمای بغداد"اندخت و درنهایت از

شعارعدالـت جزانزوای جـهانی، فاصله طبقاتی ، فقر وبیکای وازمهرورزی جز

بی مهری ، چیزی نصیب مردم نگشت.

حال این برعهده فرهیختگا ن ودلسوزان ایران وایرانی که بدورازتمام زدوبنـدهای

سیاسی،تمامی این ادوارراآسیب شناسی نموده وازگذشته چراغی سازندکه

برای همیشه راه درپیش روی آینده را روشن نماید.

واین مردم اند که باحضوردرصنـدوق های رای ،ازسر نوشـت خویـش بی تـفاوت

 نگذرند وبگفته آقای مخملباف"مهندسی کشوررابه مهندس سپارند"که آزموده

گذشته است ودرتمـام این ایام سـلامــت وپـاکـی اومخالـفین منصفـش راباقــرار

واداشت.

شاید که عصرآزمون وخطا پایان یافته تا:

عقلانیت برحکام حاکم شود.

منافع ملی به منافع "میلی"تغییر نکند.

شعاریامن یا هیچ بدور ریخته شود.

شعار زنده باد مخالف احیاء گردد.

مطلق انگاری از اذهان زدوده گردد.

مدنیت توام باخرد جمعی شکل گیرد.

نگاه ابزاری به قانون پایان یابد.

منافع ملی برایده آلهای صرفا ذهنی ترجیح داده شود.

عملگرایی برشعارگرایی فائق آید.

یخ انجماد فــــــــــــ ــــــکری آب شود.

با عینک ابزاری بمردم نگریسته نشود.

ودر یک کلام حفظ عزت واقتدارومنافع ملی سر لوحه تمامی تصمیمات باشد.