جامعه ای به  پویایی و کمال می رسد که اخلاق را سر لوحه تمامی رفتار ، کردار، منش و روش

خویش قراردهد.اخلاق ابزاری بازدارنده و خودکنترلی بسیاری ناهنجاریها ست.اخلاق عمده ترین

عامل ثبات،آرامش،امنیت افرادوقوام و دوام خانواده ومجموعه  جامعه می باشد. بزرگترین خطری

 که جامعه امروزی ما راتهدیدی می کند افول اخلاق است .

وقتی تمایزهای متعفن قارونی هنوز پابرجاست وتوانگر درطغیان ومحروم در حرمان باشد.

وقتی معنویت از جامعه رخت بربسته وروح وجان جامعه در غبار مادیت سرگردان باشد.

وقتی هر فرد وگروهی خود را" حبل الله" بپندارد.

وقتی رفاقت ها برقابت ورقابت ها بخصومت تبدیل شود.

وقتی بسیاری از اهل ادعا، عملا شعار "هدف وسیله را توجیه می کند" در پیش گرفته باشند.

وقتی هر عمل مذ موم وحرامی را بشود غسل تعمید داد واباحه گری پیشه کرد.

وقتی نگرش انسانی، در نگاه ها ومقدس ترین افکار وپاکترین مشاغل، کمرنگ شود.

وقتی بسیاری ازمدعیان" با محک تجربه مال اندوزی" سیه روی شوند.

وقتی دانشگاههای مابجای انسانهای فرهیخته، مشتی تهی از عقاید واخلاق از درخروجی آن بیرون  آید.

وقتی حوزه های علمیه ما بجای دنیا گریزی ، به مال اندوزی مشغول شوند.

وقتی متدینین ما بجای عمل به" احوط" دامن " توریه"را آنقدر چین بدهند که چیزی درسجاده ها جا نماند.

وقتی روشنفکران ما در جمع بندی سنت ومدرن توی تاریکی بدنبال خویش بگردند.

وقتی متشخص ترین افراد هنگام رانندگی حقوق جمعی را پایمال کنند.

وقتی بقال وشاطر ورفتگر وراننده ومیوه فروش  ونون خشکی ودکه دارو... هیچ انتقادی را بر نتابند.

وقتی صاحبان مشاغل تعهد مالی را برتعهد انسانی ترجیح وابتدایی ترین اصول اخلاقی پایمال شود.

وقتی فقط گفتن وگفتن گفتن به عملی روزمره تبدیل شده باشد.

وقتی درخشکسالی بارش محبت ودوستی، بقحطی وجدان دچار شویم.

وقتی عدالت معیشتی شعار ی بیش نباشد.

وبالاخره وقتی...

همه وهمه باین دلیل است که دچار فقر اخلاقی شده وجامعه از بی اخلاقی رنج می برد .