خدایا!  تویی سزاوار ستایش های نیکووبسیار وبی شمار توراستودن، اگر تو را

آرزوکنندپس بهترین آرزویی ، واگر به تو امید بندند ، بهترین امیدی.

خدایا!  درهای نعمت برمن گشودی که زبان به مدح غیرتونگشایم،وبراین نعمتها

غیرازتو را ستایش نکنم، وزبان را در مدح نومید کنندگان وآنان که مورد اعتماد

نیستند باز نکنم.

خدایا! هر ثنا گویی پاداشی دارد ،  به تو امید بستم که مرا بسوی ذخایر رحمت و

گنج های آمرزش آشناکنی.

خدایا! این بنده توست که تورایگانه می خواند وتوحید ویگانگی تورا سزاست، و

 جزتوکسی را سزاوار این ستایش ها نمی داند.

خدایا!  مرا به درگاه تونیازی است که جز فضل تو جبران نکند، وآن نیازمندی را

جزعطا وبخشش تو به توانگری مبدل نگرداند، پس دراین مقام رضای خود را به

ما عطا فرما ودست نیاز ما را از دامن غیر کوتاه گردان که توبرهر چیز توانایی.

نهج البلاغه خطبه 91