دعا وسيله نزدیکی به خداست.

دعا كليد گنجينة بخشايش خداست.

دعا موجب نزول بركات الهي است.

دعا بهترين رابطه انسان با خدا است.

دعا عروج نفس ناطقه به به ملكوت است.

دعا ره توشه عاشقان قبله جمال یار است.

دعا نجوی گفتن و شيرين زباني كردن است.

دل بي‌دعا بهاء ندارد، و دل بي‌بهاء، بهاء ندارد.

اگر دعا با شرايط و آدابش به جا آورده شود و هنگام دعا اميد انسان فقط به خدا

باشد نه چيز ديگر، هيچ درخواستي بدون پاسخ نخواهد ماند.

مولی الموحدین(ع) فرمود:"دعا كننده بدون عمل مانند تيرانداز بدون كمان است

كه هيچ گاه دعای او به اجابت نمی رسد".

امام صادق (ع)فرمود:" دعا در چهار وقت به اجابت می رسد: قبل از اذان صبح،

بعد از طلوع فجر، بعدازظهر و بعد از مغرب"

الهي! در جلال رحمانی، دركمال سبحانی، نه محتاج زمانی ونه

آرزومند مكانی، نه كسی به توماند و نه به كسی مانی،پيداست

كه در ميان جانی، بلكه جان زنده به چيزی است كه تو آنی.

الهی!  يكتای بی همتايی، قيّوم توانايی، بر همه چيز بينايی، در

همه حال دانايی، از عيب مصفّايی، از شريك  مبرّايی، اصل هر

دوايی، داروی دلهايی.

                                          مناجات خواجه عبدالله انصاری

خالصترين دعا وقتی انجام می گیرد كه  دست انسان از همه‌ء اسباب عادی، كوتاه

باشد وشخص تنهاعامل موثرراخدا بداند"انقطاع ازماسوا واتصال به حق تعالی".

دلی كه سرشارازوسوسه‌های شيطانی وهوای نفسانی است نمی ‌تواند با مبدا خير

و كمال مطلق در ارتباط باشد .دراین صورت بر زبان راندن دعا و درخواست خير،

فقط ابراز كردن چند جملهء دروغ است. مولی الموحدین(ع) فرمود: "بهترين دعا

آن است كه از سينه‌ای پاك وقلبی پرهيزگار صادر شود."