شخصی که دربرابر حادثه ای احساس رنجش می کند در واقع فرد رنجیده ای

است که می کوشد حقانیت خود را ثابت کند. بسیاری ازافراد رنجششان  پس

ازچندی تبدیل به عادت می شود وازاحساس مظلومیت لذت می برند . وقتی از

روی عادت خود را قربانی بی عدالتی احساس کردند ، تدریجا خود  را قربانی

می بینند. دراین صورت احساس درونی شان مترصد یافتن دستاویز برای پیدا

کردن  نشانه های بی عدالتی واحساس مظلومیت است . حتی  در صورتی که

شرایط خارجی  آن تحقق نیابد.

آن شب  تمام آسمان  همدرد ما بود            شب بود من بودم توبودی وخدا بود

آن شب مدام ازآسمان مهتاب می ریخت       برپیکر مجروحت اسما آب می ریخت

آن شب تو را چون نوح در گرداب دیدم        ماهی میان ابری از  خوناب  دیدم

آن سو  پیامبر  از تو استقبال  می کرد         این سوتورا جان علی دنبال می کرد

ای کشتی  صبر علی  پهلو   گرفتی             با تو چه کردند کزعلی هم روگرفتی

مرحوم آقاسی

مردم !  از پست ترین حالات زمامداران در نزد صالحان این است که گمان برند

آنها دوستدار ستایش اند، وکشور داری آنان برکبر وخود پسندی استوار باشد .

خوش ندارم در خاطر شما بگذرد که من ستایش رادوست دارم وخواهان شنیدن

آن می باشم.

  نهج البلاغه خطبه 216

شخصیت شکست طلب برای توجیه  ناکامی خود ، اغلب گناه ناکامی را

به گردن جامعه ، سیستم زندگی وعوامل دیگر می اندازد . از موفقیت  و

خوشبختی دیگران رنج  می برد و گناه همه چیز را به گردن  بی انصافی

شرایط می اندازد. احساس رنجش درواقع کوششی برای توجیه شکست

است امارنجش نه تنها داروی شفا بخش ناکامی نیست بلکه آن راتشدید

کرده وسم مهلک روان انسان است وانرژی عظیم انسان رامحو و نابود

می کند.