وقتی انسان با  تمام  دانایی و توانایی  در گذر ازبعضی حوادث و بحرانهای زندگی

عاجز می ماند ، (در حالي كه نيازمند غلبه بر آنهاست) همواره  به دنبال آرامش و

ارتباط با منبع غني ماورایی می گردد. دعا يكی ازابزارووسايلي است كه خداوند در

اختيار انسان قرار داده است تا  او را به اهدافش برساند ( غافر/60 ---اعراف/55)

و به فرموده امام کاظم  (ع)  " دعا قضای حتمی را نيز بر می ‌گرداند" و به تعبير

مولی الموحدین(ع)" دعا کلید خزائن الهي در اختيار انسان است."

پست بعدی : ادامه مطلب بالا.

دعا

نظام هستی براساس قانون علت ومعلول وسبب ومسبب شکل گرفته است. قوام و

دوام آن نیزبرهمین اساس بوده وحتا می توان واکنشهای روحی وجسمی انسان را

نیزبا این قانون تفسیرکرد.لازمه تغذیه بد ویا رفتارپرخطر،بروز بیماری درجسم و

روح انسان است.آگاهی یا عدم آگاهی دربروزمعلول موثرنسیت وفقط درپیشگیری

آن نقش دارد. ما خود مسئوول اعمالمان هستیم .

واما دعا

مرحوم دهخدا می گوید : دعا،  درخواست حاجت ازخدا برای خود و دیگران است.

استجابت دعا برخلاف نظام علی و معلولی است و چون خارج ازاین قاعده است از

آن به معجزه تعبیر می کنند.

این بحث را پی می گیریم.

احساس در ماندگی  زمانی دست می دهد که انسان از رسیدن به هدف وخواسته

مهمی باز می ماند . همه انسانها در طول زندگی احساس نا کامی و درماندگی را

تجربه می کنند . وقتی بزرگ شدیم  به این نتیجه می رسیم که امکان دست یابی

فوری به  تمامی امیال و آرزوهایمان وجود ندارد  و یاد می گیریم که کامل بودن

نکته آرمانی است واگرنرسیدیم نقص نیست.اگربحدودخواسته هایمان هم برسیم

کافیست. در این مسیر باید حد مشخصی ازدرماندگی را تحمل کنیم.

ماکسول مالتز می گوید : درماندگی مزمن، اغلب  معنایش این است که هدفهای

غیرواقعی را برگزیده ایم یا تصویر شایسته ای از خود نداریم ویا هر دو.

بار دیگر عمری ورق خورد و به صفحه بعدی آن رسیدیم . شاید آدمی دلش نخواهد ، اما

یقینن می داند این شمارش  بی نهایت نیست .  چه می شد ! اگر تعداد صفحات  گذشته را

مرور کرده و ناخالصی ها را وجین کنیم، خالصی ها را بپروریم . بسیاری از کردار ها و

رفتار های مان را که بر اساس آزمون و خطا شکل گرفته است،  بکمک اندیشه و تفکر

بقضاوت صادقانه بنشینیم تا آینده را چراغ راه باشد؟!.