داستان

در کوچه های نیاز

چه   سرمای  کشنده ای  . قندیل ها   انتهای  شیروونی  را  بزمین   چسبانده اند،  و  در  حیاط

ولو شدند.انگاراین ناقوس مرگ است که  زوزه کشان از پشت پنجره اتاقم مثل باد (نه خود باد)

رد  می شود . شاخه های  درختان  توی حیاط   دیگر نای   حرکت نداشتند .  خشکشان زده  بود.  

  قندیل ها  خودشان را   به شاخه ها  رساندند و   عین زالو   چسبیدند  و   آویزان   شدند .  چه

چه می دونستند،اینطوریش را ندیده بودند وگر نه  مگر دیوانه بودند  خودشان را  لخت لخت کنند

  و  حالا بلرزند .  نمی دانم چرادل شوره داشتم .  صدای زنگ آمد.  فکر کردم  خیال  ورم  داشته

اما نه زنگ در خانه ما بود.  انگار چاره ای نبود  باید می رفتم. خدایا این چهره ملوس و دوست 

داشتنی دراین سرمای جان سوز،اینجا چه می کند ؟ نکند راهش راگم کرده است؟اما نه، دستهای

کوچکش پیت نفتی را   که بشانه هایش   می رسید  با خودش می کشید.  ایستاده بود.   می لرزید.

  باد هلش داد به سمت  من.  گو یا  هوانیزاز کارش  شرمنده بود  و  برایش  پی   پناهی می گشت.

دستهایش سرخ سرخ بود.  مثل صورتش .  دندانهایش   بهم   می خورد .  در  خودش  می پیچید.   

روسری  سرش  بود.  یک کابشن کهنه   و  کفشی که   جلویش  زبون   باز کرده  بود.

چند دانه از موهایش از روی  پیشانیش افتاد و در هوا معلق  بود.  اما من  گونه هایم  گرم  شده

بود. یواش یواش  داغ ترمی شد.  دستهای کوچکش را توی دستم گرفتم .  بغلش کردم.  بوسیدم

اما لبم یخ زد. نگاهم کرد. سرما امان نمی داد ولی برایم لبخند زد. راست میگم با همین چشمام

   دیدم . دستش را در  دستم  گرفتم . توی کوچه راه افتادیم، اما این بار پا برهنه . از سرما   مغزم

 تیر می کشید  ولی هنوز  روی  گونه هایم گرم بود . 

دستگاه عصبی شما  با  توجه به  آنچه فکر می کنید، یا خیال می کنید  که  حقیقت  دارد واکنش نشان   می دهد.  وقتی  به   شخص هیپنوتیزم شده می گوئیم که در قطب شمال است، نه تنها می لرزد و احساس سرما می کندبلکه بدنش چنان عکس العمل نشان می دهد که انگار  واقعن  سرد  است.   دستگاه عصبی شما ،  تجربه  خیالی  را  از  تجربه واقعی تمیز نمی دهد. در هر دو موردباتوجه به اطلاعاتی که از ناحیه  مغز در اختیار  او قرارمی گیرد ،واکنش نشان می دهد.

   قصه غصه

    کار هرشبشه.  عقربه های ساعت  وقتی  خودشو  از عدد 12  می کشید  بالا ،  سر وکله  اش   پیدا  می شد حالادیگه  می شد  ساعت را با  اومدن او  تنظیم کرد.  گاهی وقتها که  چراغهای توی  بلوا ر برای   چند دقیقه خاموش می شد،از روشنایی آتش سیگارش می شد فهمید سر جایش نشسته است.گفتم که کارهر شبشه بقول مادر  بزرگم"تا کله سحر وقت خروس خون."

      حرفی نمی زد فقط  با تبسمی که خیلی سریع از چهره اش محو می شد، جواب می داد وبعد دوباره  سکوت می کرد.گاهی پاهایش رابغل می کردوسرش را روی زانوهایش می گذاشت.گاهی سرش را از زانو بر  می داشت  به آسمان خیره می شد.انگاری با ستاره ها حرف می زد مادر بزگم می گفت"هرکس توی آسمون یک ستاره داره شاید  او  هم دنبال ستاره اقبالش  می گشت." یکی   دو بار  پلیس  از او   پرس وجو کرد   که چرا میاد واینجا  می شینه ؟ گفته بود خوابم نمیاد میام اینجا .ولی پلیس قانع نشد و گفت" یه دفعه دیگه این وقت شب اونو اینجا   ببینند می برند کلانتری."

       چهره اش انگاراز بابام خیلی پیر تر بود. بابام چهل سالشه ولی یه بارکه تونستم چند کلمه با او حرف بزنممی گفت: تا چهل، چند سالی مونده.مادر بزرگم می گفت:  "بد بختی مردا  اینه که همیشه حرف ها راتوی دلشان تلمبار می کنند وقتی پر شد خوب معلومه بالاخره می ترکه. خوش بحال ما  زنا که  هیچی  نمی ذاریم توی دلمان بمونه ومارومسموم کنه."  تازه فهمیدم مادر بزرگم راست  می گفت . از خودم قول گرفته بودم که هر وقت بزرگ شدم چیزی  توی دلم نمونه وسنگینی نکنه . اما من که مردم . حیف شد . نمیشه کاریش کرد.  یعنی  منم   بزرگ شدم باید یه  جا  بشینم و غصه بخورم. آخه من از غصه خوردن خیلی بدم می یاد.وقتی می بینم یکی داره غصه   می خوره دلم می گیره .شبها اون طرف بلوار  روی  یک نیمکت می نشست. درست روبروی پنجره اتاقم.  تازه   شبهایی  که   پیشش نمی رفتم حتما با ید چند باراز پشت پنجره سرک می کشیدم .براش خیلی غصه می خوردم .  راستی مادر   بزرگم راست می گفتا!!، ما مردا فقط بلدیم غصه بخوریم. البته تقصیر من که نبود.خیلی سعی کردم   با او صحبت   کنم وبدونم چرا  غصه می خوره ولی خوب، راه نمی داد. شاید فکر می کرد سنم  اجازه نمی ده. برای همین هم هر وقت می رفتم با او حرف بزنم ،درجوابم نیش خندی می زد وساکت می شد. شاید توی   دلش می گفت:

    "بچه، تو از مشکلات وبد بختی های بزرگتر ها  چی می فهمی؟ هنوز زوده."اما انگار به حال بچه ها غبطه می خورد . آخه یک بار گفتم کی میشه اندازه بابام بشم اونوقت بزرگ تر ها حرفهای منو قبول کنند  که با با ما   بچه ها، می فهمیم .شاید برای بعضی چیزهاعقلمان قد نده ولی اونطوراهم که شما فکر می کنید نیست. عصبانی شد وگفت:" پسرجان هیچ وقت همچین آرزویی نکن." نفهمیدم برای چی این حرف را زد ولی من از اینکه چرا  بزرگ تر نبودم تا بتونه با  من حرف بزنه ،خیلی  ازدست خودم عصبانی بودم.البته بهش گفتم من  ده سالمه  اما ظاهرن برای هم کلام شدن با بزرگتر ها تازه نصف راه را رفته بودم.

  یه  تسبیح  دستش  بود   قرمز  و پلاستیکی .   جند  تا نخ    صورتی  رنگ  هم    رویش   آویزون   بود.  مرتب توی دستش می گشت . گاهی وقتها با او  شمارش می کرد . عین    مادر بزرگم که  هر وقت   می خواست  دواز ده امامو از من سوال کنه تسبیح را  عمودی نگه می داشت  برای هرکدامشان  یک دانه تسبیح  را   رها   می کرد.گاهی تسبیح را   لای انگشتانش می پیچوند و نخهایش را لای دندونایش می گرفت. می دونستم  بعد از این باید  یه آه بلند بکشه  وبعد دستایش  را بهم  بماله. دیگه  اخلاقش دستم  اومده بود. یا مثلا  هر   وقت   که   انگشتانش را از لای موها ی سرش  رد می کرد،در پس گردنش فقل می کرد و  پیشانی اش را روی  زانوهایش  می گذاشت.یک شب رفتم پیشش سلام کردم وگفتم من فرزادم اوهم نگاهی به من کرد وگفت:"من اسمم  محسنه."  گفتم آقا محسن چرا اینقدر غصه می خوری ؟

آهی کشید گفت:" پسرجان تو می دونی بد بختی   یعنی چی؟ "  گفتم خیلی نه ولی هر وقت آبجی بزرگه ام  برای مادربزرگم کاری انجام می ده میگه دختر الهی خوشبخت بشی.

گفت:" تومی دونی وقتی طلبکار بیاد  دم در خونه آدم، پولشونداری بدی  یعنی چی؟  تو  می دونی  وقتی  دختر  آدم بخواد شوهر کنه پول نداشته باشه جهزیه اش را جور کنه یعنی چی؟  تومی دونی وقتی بچه آدم مریض بشه  پول نداشته باشه اونو دکتر ببره  یعنی چی؟ تومی دونی. . . ."با  صدای  ترمز  ماشین  پلیس، او هم ساکت  شد.  

با دستهای دست بند زده دستی برایم تکان داد وگفت:پسرم تومی دونی  وقتی آدم بیگناه باشه ومتهم  بشه  یعنی چی؟

   وقتی احساس  خوشبختی،  اعتماد به نفس و موفقیت  را تجربه  می  کنیم ، از زندگی بهتری برخوردار می شویم. وبه همان اندازه که توانا ییهایمان را  بروز نمی دهیم، استعدادهای خداداد خود را سرکوب می کنیم و  می  گذاریم که از اضطراب ،دلواپسی وخود خوری  رنج ببریم  وعملا تیشه به  ریشه     زندگی خود می زنیم وبه آنچه خالق ما ن داده   پشت   می کنیم.  هر اندازه  که   نعمت  زندگی را  منکر  می شویم،  نیستی را   در آغوش   می کشیم

تصویر ذهنی قابل تغییر است. برای تغییر تصویرذهنی، نه

کسی بیش از اندازه  کم سن وسال است ،نه کسی بیش از انداره پر سن وسال

عرض کوچک                                                                        قسمت اول

چیزی به ظهر نمانده بود. برگ مرخصی را که از صبح تهیه کرده بودم گذاشتم توی جیب

پیراهنم . کتم را پوشیدم وبه قول معروف ، شال وکولا کردم وبا یک دید مختصر در آیینه

از محل کارم زدم بیرون. یک راست راهی ساختمانی شدم که یکی دو خیا بان آنطرف تر

قرار داشت. توی راه با هزار امید وآرزو وشور واشتیاق، برای اینکه خد ای نکرده تپقی

نزنم،حرفهایی که از دیشب در ذهنم آماده کرده بودم ، مرور کردم . پله های سنگی که هر

کدامشان عین  آیینه عکس آدم تویش  می افتاد،  یکی  پس از دیگری پشت سر گذاشتم .

هرچه به پله آخر نزدیک تر می شدم دل شوره ام بیشتر می شد. نمی دانم چرا ولی  سعی

می کردم  ذهنم را به نتیجه تلاشم متمرکزکنم . برای همین کلی از خودم متشکرشدم وقند

توی دلم  آب  شد. از پله های   پیچ در پیچ  گذ شتم  و وارد  سالنی  شدم  که  انتهای  آن

اتاقی داشت در بالای ضلع غربی دربش، تابلوی طلایی رنگی نصب شده بود "دفتر رییس"

قبل از هر چیز مکثی کردم . دستی  به سر و صورتم کشیدم . حواسم را متمر کز کردم .

خیلی  آرام در زدم . نسیم خنکی که از داخل دفتر رییس  می وزید پیشانی عرق سوزم را

نوازش داد.  تعظیمی کردم  و وارد دفتر رییس شدم . از رنگ آمیزی در و دیوار،  مبل و

صندلی گرانقیمت که بگذریم، نحوه تزیین اتا ق نشان می داد، آدم خوش سلیقه ای عهده

دار، دکوراسیون آن بود.

جوانی لاغر اندام با چهره ای کشیده وموهای فرفری ومختصری ته ریش، پشت میزی که

کت سرمه ای اش به صندلی آن آویزان بود، در سمت راست اتاق قرار داشت، نشسته بود.

انگار متوجه حضورم نشده بود. مکثی کردم وگفتم : "ببخشید".

جوان سرش را از روی کاغذ برداشت . چشمان  زاغش  را از زیر ابروهای  بورش باز

کرد .نگاهی گذرا به من انداخت . بدون اینکه جواب سلامم را بدهد،  مجددا مشغول کارش

شد. اما خیلی زود  پشیمان شد .خودش را مرتب کرد و از جایش بر خواست . دست چپش

را جهت تعظیم به سینه اش چسبانده بود ودست راستش را به طرفم درازکرده بود  وگفت:

"حاج آقا خیلی خوش آمدی. می بخشید حواسم باین پرونده بود."

مرد جوان با شیوه  ای که خاص خودش بود ، شیرین زبا نی می کرد و  تند تند  همراه با

تبسمی که چاشنی اش  می کرد، حرف می زد و کلمات تعارف آمیز آکنده از احترام خورد

می کرد.                                                                                              

"حاج آقا جدا پوزش می خواهم .حواسم به کار بود . اینه که . . . "        

شوکه شدم . تعجب کردم . خواستم از نحوه شناخت ایشان نسبت به خودم سوال کنم . اما

پشیمان شدم وچیزی نگفتم . گفتم  شاید ارباب رجوع ما بود و به اد اره ما آمده بود. اصلا

ولش کن . تازه باید خوشحال هم بشوم . خدا را چه دیدی شاید  اینطوری  کارم  بهتر پیش

رفت.  سعی کردم خیلی رسمی  جواب محبت های او را بدهم .  مرد جوان  ضمن  پوزش

مجدد، اجازه خواست تا لحظه ای به اتاق رییس برود. دولا شدم وگفتم: "خواهش می کنم

بنده عجله ای ندارم .شما بفرمایید به کارتان برسید. "                            

فکر اینکه شاید قصد تمسخر داشت ، کمی آزرده شدم. اما ازمتانت وشخصیتش  نمی آمد  

که اهل این حرفها باشد. نگاهی به اطراف انداختم .دریغ از یک ارباب رجوع. گفتم  خدایا

نکند اشتباهی آمدم . اما نه مطمن بودم  درست آمدم. سعی کردم  برخودم مسلط شوم  و به

خودم دلگرمی بدهم که، با با ولش کن، بادا باد، هرچه می خواد بشه بشه."همیشه شعبون

یک بار هم  رمضون " .  صدای موقر و متین فردی  که از اتا ق رییس به  گوشم رسید ،

رسید ،رشته افکارم را پاره کرد .

"حاج آقا بفرمایید. درخدمتیم. خیلی مشرف".اول فکر کردم داخل اتاق، کسی در حال پاسخ

گویی به تلفن ویا گفتگو با ارباب رجوع است، اما نه  انگار موضوع فرق میکند. صاحب

صدا  تعارف کنان ، تا دم در آمد. همراه با سلام تعظیمی کرد  و دم در ایستاد و در

حالیکه دولا شده بود، با دست داخل اتاق رییس را نشان می داد که یعنی بفرمایید داخل .

نگاهی به اطراف انداختم .کسی غیراز من داخل دفتر رییس نبود. گیج شده بودم .ازجایم

کنده شدم . دستهایم را روی سینه ام بردم . سلام کردم .هنوز قامتم را راست نکرده بودم

فردی که دم  در تعارف تیکه پاره می کرد، جلویم  ایستاده و درحالیکه  دست  راستش

را بطرفم دراز می کرد، دست چپش را روی شانه ام قرار داد و گفت:" خواهش  می کنم،

استدعا می کنم. شرمنده نفرمایید. بفرمایید خواهش می کنم".

عین آدمهایی که ازچیزی ترسیده با شد، وحشت زده چشمانم را به چهره اش دوختم.دست

و پایم را گم کرده بودم نمی دانستم چی باید بگویم. سری تکان دادم و تشکرکردم وارد اتاقی

شده بودم که به زیبایی هر تمام تر از دفتر آراسته بود. مبل چوبی بصورت  نیم دایره  در

وسط اتاق، با میزی مستطیلی که دسته گل کاغذی ولاجوردی روی آن قرار داشت برقشنگی

 هرچه تمام تر اتاق می افزود. در ضلع شرقی اتاق میزی قرار داشت از جنس چوب گردو

بافرم خاصی خود نمایی می کرد. وقفسه ای  پراز کتابهای  رنگارنگ در سمت  چپ  میز.

میزی که از هیبتش می بارید میز رییس باشد.

حوادث سریع وپشت سرهم چنان افکارم را بمباران کرده بود که قدرت فکر کردن را از من

گرفته بود.بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم،تازه بخودم آمدم که ای دل غافل توی اتاق رییسم

ومقابل خود رییس ایستاده ام . من و من کنان سلام کرد م .طوری که انگار تازه او را دیده

بودم. گواینکه این غایله تمامی نداشت. رییس خیلی سریع پرید توی حرفم وگفت: "سلام از

بنده است .بفرمایید .خیلی خوش آمدید. بفرمایید. (با دست  اشاره کرد  روی  مبل کنار میز

بنشینم.  گفتم:  ازلطف تان سپاسگزارم. مصدع اوقات  نمی شوم . اجازه  بفرمایید ،عرض

کوچکی داشتم و مرخص می شوم . رییس گفت :

"اختیار دارید .شما رحمتید .بفرمایید.هستیم در خدمت شما . وقت زیاده."

واقعا در قبال اینهمه  عزت  واحترام به  یک ارباب  رجوع معمولی،  مثل من، یک  آدم  

 یه لا قبا کارمعمولی نبود، ولی خدا را چه دیدی. دوره آخرالزمانه دیگه همه جورایش  را

می شه دید .کاری ا ز من ساخته نبود . تشکر کردم  و به طرف یکی  از مبلها رفتم. از بد

حادثه هول  کرده  بودم ، پایم  به میز کوچکی  خورد که  روی  آن،  گلدان  سفالی پر از

گل  کاغذی ، درآن  قرار داشت.  از بخت  بد م  یکی از گلدان ها   واژگون  و فرش

زمین شد. رییس زود به دادم رسید وگفت : "اشکال ندارد". از پشت آیفن  فردی  رابرای

مرتب کردن اتاق صدا کرد. روبه من کرد وگفت:

"بفرمایید بنشینید ."

گفتم :شرمنده می فرمایید.وقت شریف را نگیرم همینطور راحتم . عرض کوچکی داشتم

وزحمت را کم می کنم .

رییس گفت :"اختیار دارید. به فرمایید راحت باشید. ما اینجا خدمت گزارشما هاییم .چیزی

که برای شما زیاد داریم وقته . "

با نشستن روی صندلی  کمی بر اضطراب و دلشوره ام مسلط شدم . نفس راحتی کشیدم.

رییس در کنار من قرار گرفت .رویم را بطرف رییس کردم وگفتم :

قربان بفرمایید سرجایتان . راحت با شید . ولی در مقابل اصرارمن سماجت به خرج داد

وگفت :"اختیار دارید هستم در خدمت شما."

درحال چاق سلامتی بودیم که فردی با  لباس مخصوص ،همراه با میوه و شیرینی وارد

اتاق شد وبا اشاره دست رییس ،آنهارا روی میز قرار داد.

خدا خدا می کردم هرچه زودتر در خواستم را بگویم واز اینهمه انسانیت وادب فرار کنم .

تا می آمدم که به خودم بیا یم یک شوک دیگه  بر من وارد می شد. دیگه چیزی برای عذر

خواهی کردن نداشتم. نمی دانستم چی باید بگویم. در گیر ودار کلتجار با خودم بودم که فردی

با دو فنجان چای وارد اتاق شد وبا اشاره دست رییس ،سینی چای جلوی من قرار گرفت .

اصرار فایده ای نبخشید. مجبور شدم چای را بردارم .

سلام آقای رییس !!

از چراغ قرمز گذشتی؟! " آقا آرامتر ،"

راننده از توی آیینه جلو، نگاهی به صندلی عقب انداخت.  زیر لب غر زد و  عصبانیتش را با فشار

روی پدال گاز خالی کرد.

مسافر:"  آقای راننده اینجا خط  عابر پیاده است.  یک مقدار صبر بفرمایید مردم رد بشوند ، بعد "

حرکت کنید.

راننده:" داداش توهم حوصله دارییا؟بابا بزار کارمونو بکنیم،اول صبی اخلاق مونو سگی نکن."

مسافر دوم:" آقای راننده ،خوب آقا راست میگه . این قوانین همه برای این است که   بتوانیم  در

کنار هم بهترزندگی  کنیم. احترام به قانون ،احترام به خودمان وجامعه است".

نگاه غضب آلود راننده  از توی آیینه جلو  گذشت.  دستی  به  چانه اش کشید .  زیر لب  غر زد  و

محکم کوبید روی داشبرد ماشین وگفت:

"همین دیروز یک جفت لاستیک گذاشتم   زیر اتول.   دویست هزار تومن . فهمیدی دویست  هزار

تومن. حالا چقدر سگ دو کنم تا جاشو پر کنم.؟!  اونوقت  آقایونو  باش . با چه لفظ قلمی فرمایش

می فرمایند. داشم خواهشن بیا و ادای ازما بهترون نو در نیار.  کله سحر زدیم بیرون. اونقدر باید

بدوییم تا شیکم زن وبچه مونو سیر کنیم. شانس مارو باش، چه مشترییایی  به پست مون خورد."

مسافر دوم: " آقای عزیز این حرفها  چه ربطی به رعایت مقررات  داره. بهرحال پایبندی همه  به       قوانین، موجب می شود حقوق همه تامین شود. "  راننده که   حسابی جوش آورده بودگفت:                 "آخه  نوکرتم  بیا و  ول کن  اون  چراغهای  من در  آوردی و  این   خط کشی های  الکی    رو.

حیف  اون  رنگ  و  برق که  حرومش  می کنن.   آقا ، میگن   ارمیکا  رفته  توی  ماه .     اون

لامثبا درماه" تیا تر" بازی می کنند، اونوقت ملمکت  مارو باش،  توی خیابون  نردبون   میکشن

میگن از روی اون راه برو. تورو خدا نیگاه.!!!"

بگو مگوی  مسافر با  راننده  بالا  گرفت. هر کس  چیزی  می گفت. آقای کرمی  به مقصد  رسیده

بود و با توقف تاکسی جلوی اداره اش، پیاده شد . نفس راحتی کشید  و   وارد  محل  کارش     شد.

ساختمانی چند طبقه  با  نمای آجری  و پله هایی  با  سنگ  مر مر.  قبل از  ورود   به     اتاق کار

رو به منشی کرد وگفت:

به موتوری بگو امروزحتمن ماشین ما راآماده کنند. اگردو روز دیگه بااین اعصاب خراب بیاییم"

اداره، کاری از پیش نمی بریم. دهن به دهن شدن با این مردم  و  آدمهای  جوراجور  اعصاب آدم

رابهم می ریزد."  منشی بدون اینکه از حرفهای رییس چیزی فهمیده باشد گفت:

"چشم قربان".

رییس  پشت میزی که  همه چیز آن مرتب  بود، قرار گرقت. دل  ودماغ هیچی را  نداشت . دست و           دلش به کار نمی رفت  . نگاهی گذرا به  پرونده های روی میزش  انداخت و  خیلی زود  با صندلی 

متحرکش به  طرف پنجره ای برگشت که مشرف به خیابان ومحیط اطراف بود.

چه صبح دل انگیزی !  تابش ملایم  صبحگاهی خورشید ، آسمان آبی همراه با  هوای پاک و تمیز

روح هر انسانی را نوازش می داد.  ساختمان های ریز و درشت،  درخت های چنار،  صف  کشیده

در دو خیابان که تازه  لباس سبز  پوشیده بودند، همه اینها  از پشت پنجره  اتاقی  در   طبقه   هفتم

از منظر رییس گذشت. درهیاهوی سرو صدای مردم  و تردد اتومبیلها ، توجهش به   نقطه ای    از

خیابان جلب شد. سه جوان بار ها مقداری از عرض خیابان را  طی  می کردند   و مجددا  سر جای

اولشان    قرار    می گرفتند.    کنجکاو شد.    دقت بیشتری  کرد.    یکی   روی    چرخ     ویلچر

نشسته بو د ودو نفر دیگر  که هر کدامشان عصای سفیدی  در دست داشتند ودر دو طرفش ایستاده

ایستاده بودند. یکی سمت چپ ودیگری در سمت راست.  چند بار قصد کردند ازعرض خیابان عبور

کنندولی صدای بوق خود روها،آنهاراسرجای اولشان قرارداد. صحنه هایی  که روح آقای کرمی را

آزار می داد.تحمل دیدن این همه بی تفاوتی  برای اودشوار بود. برگشت و خودش را روی صندلی

ولو کرد.  چشمان خیره اش را به سقف اتاق   دوخت . از بگو و  مگوی توی   تاکسی  گرفته   تا

وضعیت سه جوانی که برای عبوراز عرض یک خیابان ،آنهمه وقت صرف کرده بودند، همه را در         ذهنش مرور کرد.در پی پاسخ به این پرسش بود که    واقعن اشکال کارکجاست؟ این بی نظمی ها       وقانون گریزی ها   که حقوق اجتماع را  زیر پا می گذارد چگونه  باید اصلاح شود؟

چشمان خیره و  پرسشگر رییس، به آیینه قدی افتاد که درست روبروی او قرار داشت. خودش  را

پشت میز زیبای چوب گردویی می دید که کلی برهیبت آدم می افزود.  تابلوی نفیسی  که بالای  سر

اوبر قلب دیوار چسبیده بود، از توی آیینه جلوه دیگری داشت. آسایش خاطری که  می رفت   تلخی

حوادث پیش آمده را به حلاوت و شیرنی خاصی   تبدیل نماید،  با  صدای زنگ تلفن، بر هم  ریخت.

آقای رییس!  مراجعه کننده  دارید.

رییس :" بگو صبر کنند.خودم خبرتان می کنم".                                                                              آقای رییس می خواست از فرصت پیش آمده به نحو احسن استفاده نمایدو برای این پرسش  بی

پاسخ ، جوابی بیابد که واقعن مشکل کار از کجاست؟!!

بانگاه مجدد به آیینه روبرویی و ورانداز کردن خود، فکرکرداگر سمت با لاتری  داشت و دستش

بازبود، بسیاری ازاین مسایل قابل حل بود.چرا باید با زیر پا گذاشتن قانون،حقوق دیگران پایمال

شود؟وبسیاری از چراهای دیگرکه پشت سرهم از ذهنش می گذشت.برای همین احساس تکلیف

کرد درانتخابات پارلمانی شرکت کند واین  وظیفه سنگین را  به انجام رساند  تا   حقوق

پایمال شده انسانهای بی دفا ع را به آنها برگرداند.

صدای مجدد گوشی تلفن ،رشته افکار رییس را پاره کرده بود.                                                     قربان! این ارباب رجوع می گویند مشکل دارند. چکار کنم؟ 

رگهای گردن رییس متورم  شده بود  و حوصله اش  تا  نقطه جوش  با لا  رفت.

رییس :" مشکل دارند خوب همه  مشکل دارند . هرکی اینجا می آید  مشکل دارد،  و  گرنه اینجا             چه کار می کردند؟ به کارم که برسم ، چشم. "   گوشی را قطع کرد و  خودش را  روی   صندلی

رها کرد.  دستهایش را در پس گردنش به هم دوخت وپاهایش را  ازتنهایی در زیرمیز نجات  داد               ودر لبه میزروی هم قرار داد .  با این کار رشته افکار  پاره شده اش   را

باز سازی کرد.  افکار دور و  درازی که اگر  بآنچه که  فکر می کرد می رسید ، بسیاری از این

بی نظمی ها را نظم،  وآسایش خاطری فراهم  می کرد تا  در سایه آن ، مردم حلاوت ارامش در             کنار قانون را بچشند. بالاخره بعد از تاسف فراوان واینکه در موقعیت شغلی فعلی ،کاری ازاو

ساخته نیست ،ختم جلسه را اعلام کرد.

قبل از پذیرش ارباب رجوع  خودش را  مرتب کرد  ،دستی بر  سر و روی خودش کشید و کاملا

با قیافه رسمی ، قلم بدست گرفت و مشغول ورق زدن  کاغذ هایی شد که توی پوشه  روی  میز

قرار داشت. بافشار روی یکی از دکمه های گوشی، از منشی خواست   تا  ارباب رجوع را   به

اتاقش هدایت کند.

سرش پایین بود و چشمانش کاغذ روی میز  را  ور انداز می کرد . با  دست اشاره کرد که یعنی        بفرمایید.  طولی نکشید با برخورد صدای پا به  صندلی کنار دیوار ،  سرش را از روی کنجکاوی

بلند کرد . خشکش زد .  باورش نمی شد.  جل الخالق!!!   عینک دوربینش  را به  چشم زد  ولی                از عینک هم کاری ساخته نبودو چیزی دست گیرش نکرد.

نگاهش را به خیابان دوخت . خاطره یک ساعت پیش در    ذهنش تکرار شد .  نکند    خودشان

باشند. ؟   آخه اینجا چه می کنند ؟   یکی از ارباب رجوع  که  روی چرخ ویلچر نشسته بود  از            چهره متحیر رییس هول کردو مجددا گفت:

 س. . .س. . .سلام آقای رییس؟! ببخشید آقای رییس مثل اینکه بد موقع مزاحم  شدیم. راستش              آقای رییس یک مقدارشرایط جسمی ما اجازه نمی داد زیاد بنشینیم این بود که از منشی خواستیم  

اگر ممکنه زودترخدمت برسیم .آقای رییس اگر کار مهمی دارید میریم بعدن خدمت می رسیم.!!"

قانون طبیعت این است که اگرچیزی در حال رشد ونمو، به آن اندازه شانس نداشته باشد که

ریشه بدواند تا به زندگی و واقعیت محکم

بچسبد،نمی تواند در مقابل نخستین اشعه

داغ خورشید یا رگبار باران مقاومت کند.

        داستان

        دام محبت

  کاش قلم پایم می شکست وقدم به آن مغازه لعنتی نمی گذاشتم. همه چیز از آن روزی آغاز شد 

  که از اوپول  قرض کرده  بودم . عباس آقا (سوپری سر کوچه مان )   که  از   

  حال و روزم خبر داشت ،همیشه از سر کنجکاوی ، از بیماری بابام می پرسید.  من هم    سفره

   دلم را که سرشار از درد وغم بود،باز کردم و از سیر تا پباز تعریف کردم. از دوا  و دکتر گرفته

  تااز  نزولی که بابت درمان بابایم کرده بودم.   

 عباس آقا: " بد کاری کردی قاسم .  بد کاری کردی!.  می تونی از پس  سودش  بر  بیایی؟ حالا         چقدری نزول کردی؟  تو نستی برگردونی؟"                                                                               گفتم :  عباس آقا،  دست  روی دلم نزار که  خونه.   می گی  چه  کار   می کردم . دست   روی               دست می گذاشتم ،بابایم جلوی چشمم پر پر می زد و  تلف می شد؟.   من  که  تحمل  دیدن  پر

    شکسته پرنده ای را ندارم چطورمی تونستم  آه و ناله بابایم را ببینم وساکت باشم؟ برای  هفتاد                هزار تومان پول به هر کی رو انداختم جور نشد.هرکسی یه طوربهانه تراشید و شانه خالی کرد.

    یکی از بیکاری می نالید و   دیگری دختر دم  بخت   داشت .

   ا ون یکی می خواست شهریه  دانشگاه  بچه اش را جور کند  و فرد دیگه  تازه  دکور خانه اش

    راعوض کرده بود. تا اینکه آقایی آدرس حجره یک بازاری را در بازار قماش  فروشان به من

    داد وگفت: "آدم حرام خواری نیست  و یه جورایی مساله شرعی را هم حل می کند.  طوری که  

   خداهم  نتواند مدعی شود.!!" عباس آقا که فیلم باین هیجانی را به  دقت دنبال  می کرد،  مجددا    

    گفت : "حالا تونستی برگردونی؟"

   گفتم: کجای کاری عباس آقا؟! اصل پولش ر امی شد  یه جواریی پس داد  ولی  آنقدر زاد و  ولد

   کرد که خودش در مقابل آنهمه بچه ونوه ونتیجه عددی نیست.

   یکی از مشتری های عباس آقا در حال ورانداز کردن اجناس داخل مغازه بود،   ولی     گوشش

   حرفهای مارا   می کاوید.    با عباس آقا خدا حافظی کردم و  از مغازه  زدم   بیرون.  در  افکار

   خودم دست وپامی زدم. ناگهان صدایی از پشت سرم شنیدم.ایستادم وصورتم را بر گرداندم همان

   آقایی بود که برای خرید به مغازه عباس آقا آمده بود.   گفتم :   ببخشید   با منی ؟  گفت: "  یک

   لحظه لطفا." بعد از احوال پر سی  گفت :  "                                                                              ر استش من حرف هایی که با عباس آقا می زدید شنیدم."                                                            گفتم: امر تان ؟  

   گفت: "اگر ما را لایق  بدانید حاضرم این پولی که  نزول کردید به شما قرض  بدهم."

   گفتم: درقبال چه کاری ؟

   گفت:" ازباب  وظیفه. هر وقت داشتی  برگردان." دودل بودم. نمی دانستم چه کارباید می کردم.

    در این وضعیتی  که شده  بودم  کلاف سر در گم،  این آقا  نور امید ی   در  دلم  روشن    کرده

    بود. اما در دوره ای که " هیچ گربه ای  برای  رضای  خدا موش  نمی گیره"  ،   چطور   باید

    به یک غریبه اعتماد  می کردم. اگر  قبول  نمی کردم و این کور   سوی   امید  را     خاموش             می کردم، چه خاکی توی  سرم  می ریختم ؟  تازه  با  حاجی    چه کار می کردم  که   از     یک

   ریالی اش هم  نمی گذرد. توی حجره اش  زیر آیه  مبارکه  "وان یکاد. . ."   تابلویی      نصب

   کرده بود" حساب به دینار ، بخشش به خروار"

   گفتم:ببخشید اسم شریف؟

   گفت:" فرهادم." آدرس منزلش راداد .آدرسی که هنوز نفهمیدم راست گفته یا دروغ .

   گفتم:  شمار ا بجا نمی آورم؟

  گفت: "مهم نیست. یک بنده خدا ."

  گفتم : شما  لطف دارید . فکرهایم را بکنم  خبرتان  می کنم.   

   موضوع را  با  زنم   در میان  گذاشتم ،   با کمی تردید گفت: نمی دانم.

   ساعت  از  ده گذشته  بود . بابام از  توی حیاط صدا زد: قاسم با تو کار دارند. از پله های آجری  

   و  قدیمی زیر زمین بالا آمدم وخودم را دم در رساندم. همان آقایی بود که غروب اورادیده بودم.

   تعارف  کردم.خیلی راحت قبول کرد و وارد شد .  زنم چای آورده بود.  بعد از اینکه از هر دری

   حرف زدیم گفت:

  "راستش هرچه کردم  نتونستم  صبر کنم  و  منتظر  جواب شما  بمونم. برای همین راه افتادم و  آمدم خدمت شما "و در  حالیکه  دسته   چکش را از جیبش بیرون می کشید گفت:

"کلا صدوپنجاه هزار تومان بود درسته؟    "  

   گفتم:  آقا فرهاد زحمت  نکشید .  شرمنده ما ن می کنی؟!    راضی   به   زحمت   شما   نیستم.

  خدا  بزرگه  یه   جورایی در ست  میشه .  بالاخره ازمن انکار و  ازاو اصرار، چک امضا شده

   را تا کرد وگذاشت توی جیبم.  مونده بودم  چه کنم .

    با اینکه  از این همه   انسانیت  او  شرمنده بودم ،  نمی دانم چرا ته دلم اضطراب داشتم و                  یه جورایی حس درونم  آرامش  نداشت.

   گفتم: چه ضمانتی باید به شما بدهم؟ کمی تعارف کردو گفت:

  "حالا که اصرار می کنی. سیصد هزار تومان "سفته"بده ." تعجب کردم. خواستم چیزی بگویم

   که پیش دستی کردوحرف توی دهنم گذاشت و گفت:

 "من که گفتم چیزی نمی خواهد .حالا که اصرار داری  عین بانک ها  که  دو برابر ضمانت  می

   گیرند، شماهم همان کار را بکن." حرفی برای گفتن نداشتم . گفتم فردا خدمتتان می آرم.  گفت:

شمازحمت نکش خودم فردا شب  می خواهم ازاینجا رد  بشم  یه  سر میام از شما   می گیرم." "

  با رفتن آن مرد  بگو مگوی  من با  زنم شروع شد.  گفتم : زن چه کار می کردم  طرف   خودش

  بدون هیچ منتی پول را آورده توی خونه ام دودستی تقدیم کرده حالا   می گفتم :        من اندا زه   

   پولت به تو ضمانت می دهم؟ این کار بد نیست؟  حتما می خواهد خیالش راحت باشه.  حا لا که

  نمیره اجرا یذاره.                                                                                                                     فردا شب آمد . یکی دوساعتی نشست. سفته ها

   را امضاکردم و باو  دادم.  و این سرآغاز  رفت وآمد  شومی  شد  که  زندگی ام را  به باد   داد.

  هر بار که به ما سر می زد،  بخاطر لطفی که  کرده بود  سعی  می کردیم  از او  خوب

  پذیرایی کنیم. زنم اصرار می کرد   هر طوری شده پولی   تهیه کن قرض او را بده  تا از  شرش

  خلاص بشویم. مغزم چیزی نمی کشید.گفتم: زن تو که می دونی من آه  ندارم با  ناله  سودا کنم .           اگر می تونسم این قدر پول جور کنم ، زودتر از اینها اقدام می کردم تا از شر اون خدا بی خبری              که می خواهد سر خداراهم کلا ه بذاره خلاص می شدم وگیرآدم دیگه ای  نمی افتادم که  نه  به            قیافه اش می خوره ادای ازما بهترون رادر بیا ره ونه می دونم اصلا کیه.اگر قصد انسانی داره ،         دیگه چرا هر روز وهرشب سوهان روح ما شده. اگرقصد اخاذی داشته باشه، این   قدربا هوش          هست بدونه از آدم یه لا قبایی مثل من، آبی برای او گرم نمیشه.  نمی دونم.    خدایا    نمی دونم.         هیچی نمی دونم .

   شب نشینی های طولانی ، رفت وآمد های بیجا ، خسته ام کرده بود.  چکار  می توانستم    بکنم.            ای بمیره ریشه فقر،که  انیطور انسان را برده مردم می کند.  خدای من ، چه شبها که  فکر وخیال            بر من هجوم می آورد و تا صبح،   خواب را از  چشم  من  

   گرفته بود. گاهی وقتها دچار جنون می شدم  و  به همه چیز  شک می کردم . هر چیزی  که  از

   حدش خارج بشه  شوری اش می زند بالا. روز ها می رفتم سرکار و شبها عین آدمهای روانی          گوشه ای کز می کردم وبا خودم در گیربودم.

  روز ها  وماهها  یکی پس از دیگری  آمدند و رفتند .  مقداری از بدهکاری ام را پرداخت  کرده           بودم. باهمه مشکلات به روزی امید وار بودم که همه این سختی ها تمام می شود.    دو شیفته              کار می کردم تابتوانم پول بیشتری بدست بیاورم واز شر این آقا راحت بشوم. اما زنم به   بهانه           اینکه چرااز این آقا قرض کردم هرروز با من بگو مگو راه می انداخت  وسر از  ناسازگاری در          آورد وآرام آرام دامنه آنرا گسترش میداد.   یک روز بابت قرضی که از این آقا  کرده  بودم . یک                                                          روز از سختی  زندگی و روز دیگه از اینکه                 چرا باید    در این  زیر زمین     زندگی  کند. و. .

   به چیز های الکی گیر می داد و پیله می کرد.هر چه با او حرف می زدم نتیجه ای نبخشید.

   گذشت زمان،چیزی را بهتر نکرد هیچ، ریش سفیدی بزرگترها نیز افاقه نکرد اوهم کوتاه  نیامد.

   کارمان به  جدایی  کشید و در بهار زندگی همدیگر راترک کردیم.  مدتی عین  دیوونه ها   شبها  

   تا صبح   توی  خیابانها   قدم می زدم .  سالها گذشت .   روزی  توی   پارک       روی   نیمکت

    نشسته   بودم.   مردی (میان سال   همراه  با  خانواده اش ) با  هیکل   نتراشیده، و     موهای           فرکه روی گوشهای او را پوشانده بود ، آشنا    به نظر می رسید.اول شک کردم. دقیق تر  شدم

   خودش بود. همان  که به  بهانه   کمک  و  خیر  خواهی   کاشانه ام را خراب کرد  و  زندگی ام

  نابودی کشاند.با زن سابقم که یک بچه سه ساله  دربغل داشت، گل می گفت وگل می شنید.    را به

   دنیا برایم تیره تارشده بود. چشم هایم سیاهی می رفت. سرم درد گرفت. پیشانی ام عرق کرده بود        دیگه چیزی نفهمیدم.

  ببخشید کی منو اینجا آورد؟

 :   یه آقایی .   گفت توی پارک بی هوش افتاده بودی. 

 :  پس این سرم لعنتی کی می خواد تمام بشه؟.

تصویر ذهنی همان تصوری است که از خویشتن داریم.براساس باور هایی که از خویش داریم ساخته شده است.اما بی آنکه بدانیم ،اغلب این باور هادراثر تجارب گذشته ،موفقیتها، وشکستهاییکه داشته ایم ،حقارتها ، پیروزی هاورفتاری که سایرین بخصوص در دوران کودکی با ما کرده اند  شکل گرفته است.                                     

عرض کوچک 

                                                                                            قسمت دوم

رییس با این همه صفات انسانی ، وشخصیت بی نظیر ،ازآن چیزهایی است که  توی  قصه

ها  هم نمی توان وصف آن را شنید. این همه  عزت و احترام و اکرام به   مراجعه  کننده ،

آن  هم  به  فردی  مثل  من   که  توی   هفت   آسمان   یک  ستاره  ندارد .   تازه  در  قبال

این پذیرایی  و اسقبالی که  رییس از من  کرده بود،  شرم،  مانع از این می شد  که انسان

بتواند  تقاضای خودش را مطرح نماید. تمام حرف هایی که از دیشب  چند بار  تمرین  کرده

بودم تا به رییس بگو یم ، همه آن ازسرم پرید.  دست خودم نبود. در این اقیا نوس لطف  و

کرم،  انسان خودش را گم می کند ،  چه رسد به حرفهایش. البته مهم نیست، با وجود  آدم

باین خوبی،  کافی است  اشاره کوچکی کنم  کار تمام است. خوب  به  هدف زدم .    همان

جایی  باید پا  می گذاشتم که آمدم.  به شانس خوب "نوازی" فکر می کردم  و غبطه  می

خوردم. راستش کمی حسودی ام شد. آرزو می کردم جای او بودم .

در این افکار غوطه ور بودم که  رییس از جایش بلند شد و به طرف میزش رفت. خوشحال

شده  بودم . بالاخره جلسه  کمی حالت رسمی گرفت. تا بحال باهیچ رییسی اینطورخود مانی

وراحت جایی ننشسته بودم . حتا در اداره خودم . همیشه فکر می کردم آدم وقتی رییس  شد

دیگه  یه جورایی از گذشته اش  فاصله می گیرد  و یه آدم دیگه می شه.  نمی دانم  چطور

آدمی ،ولی همینو می دونم که  اگر  یک وقت شانس آوردی ودستت به او رسید، باید  خیلی

مواظب رفتار  و کردارت باشی. اما  انگار این  رییس  تمام رشته هایم را  پنبه کرده  بود .

طولی  نکشید رییس با چند  پوشه پر از کاغذ ی  را که روی میز ریاستش قرار داشت ، بر

داشت ومجددا در کنارم نشست.  چیزی از کارش سر در نیاوردم.  تصمیم گرفته بودم،  سر

حرف را باز کنم و در خواستم را مطرح کنم. جابجا شدم ودستهایم را به طرف دهانم  بردم.

سرفه ای کردم تا گلویی صاف کنم. هنوز لب باز نکرده بودم ، ناگهان رییس گفت:

"  به فرمایید  چایتان خنک می شود."  قندان  چینی  پر از قند را بطرفم  گرفت .   خجالت

کشیدم وگفتم شرمنده می فرمایید.گفت:

" اختیا ر دارید .اختیار دارید."  کلافه شده بودم.  از اینکه موفق نشده بودم در خواستم را

باز گو کنم ، از خودم عصبانی شدم. رییس سینی پراز شیرینی که طعم و بویش فضای اتاق

را گرفته بود، تعارف کرد . گفتم:  متشکرم بیش از این مصدع اوقات شریف نشوم . عرض

کوچکی داشتم وبعد اجازه رخصت.رییس گفت:

"اختیار دارید . اختیار دارید.  شما رحمتید.  به  دفتر سپردم کسی مزاحم ما  نشود.   راحت

باشید."

خدایا  این کارها یعنی چه ؟  اینجا کجاست؟  به تنها  چیزی که  شباهت ندارد،  اداره است .

اداره یعنی یک مکان شلوغ و محل رفت وآمد  مردم کاغذ بدست.  وکارمند  یعنی کسی  که

در حال حرف زدن با ارباب رجوع است ، با یک دست به گوشی تلفن  جواب دهد،  چشمش

به کاغذ روی میز باشد. دست آخربدون آنکه چیزی از حرفهای ارباب رجوع  فهمیده باشد ،

بگوید :حالا  هفته دیگه سری بزن .وهفته بعد وهفته های بعد.

خدایا ! نکند این گوشه از خاک، همان  بهشت  موعود  باشد و من آنرا  کشف  کردم .

رییس  روی میز را خلوت کرد و آنرا  بطرف خودمان  کشید .  پوشه هایی که  در کنار او             قرارداشت روی میز قرار داد ورو به من کرد وگفت:

"اگر اجازه به فرمایید برویم سر اصل مطلب ".

خوشحال شدم وگفتم  اجازه ما دست شماست. منتظر ماندم  از پشت و  روکردن پوشه ها

فارق شود تا تقاضایم را مطرح نمایم. ولی رییس در حالیکه مشغول کار خودش بود  رو به

 من کرد وگفت:

"اینها را ملاحظه بفرمایید. این پوشه مربوط به بیلان کار یک سال فعالیت های انجام شده

این مرکز است. این قست مربوط به مسایل مالی واقتصادی است."

ترسیده بوم . دست وپایم از اضطرابی که بر من مستولی شده بود ، می لرزید. ضربان قلبم                   چنان با لارفت که نزدیک بود قالب تهی کنم. دهانم خشک شده بود .نمی توانستم لب از  لب

به جنبانم .

" ملاحظه بفرمایید.این مبلغ کل بودجه وصول شده اداره ماست واین هم بیلان کار یکساله

است.  ستون آخررا ملاحظه بفرمایید. باوجود کسری بودجه ، اداره توانست با  فداکاری کار

کنان خدومش  دوام بیاره و به مردم  سرویس بده . انشاالله  زحماتشان  در گزارش حضرت

عالی مد نظر قرار خواهد  گرفت. می دونی که  قشر حقوق بگیر همیشه هشت شان  گروی

نهشان است ."

سرم گیج می رفت.تنم ازوحشت خیس عرق شد.نفسم گرفت. تند تند دستهایم را به هم می ما

لیدم. تا می رفتم چیزی بگویم رییس توی حرفم می پرید ویک ریز حرف می زد. تازه فهمیده

بودم این همه عزت واحترام ودولا راست شدن ها برای چیست . دلم به حال رییس سوخت .

عین آدمهای خلاف کار ومجرم،دست وپای خودش را گم کرده بود.تصمیم گرفتم تا کار بجای

باریک نکشیده  وقضیه بیخ پیدا نکرده است ، موضوع را به رییس بگویم و خودم را از

این مصیبت وگیر اتهامات و پرونده سازی های بعدی و چه وچه  خلاص کنم. گفتم :   قربان

من . . . اما توی حرفم پرید وگفت:

"اجازه بفرمایید. این قسمت را ملاحظه کنید  تا یک سری گزارشات  را که  روی میز باقی

مانده است بیاورم ." گفتم :  اما قربان . . . رییس که فکر می کرد گزارش کار قانعم نکرده

است، گفت:

"اگر لازم باشد دفاتر روزنامه را بیاورند تا ملاحظه بفرمایید." گفتم :  ببخشید  اما من. . .

بازهم رییس پرید توی حرفم وگفت:

"می دونی چیه ؟ واقعش اینه که یک خورده  بی هوا تشریف آوردید. امروز صبح  مطلع

شدیم .اگر از قبل اطلاع داشتیم خودمان را از هرجهت آماده می کردیم."

اعصابم داشت بهم می ریخت وبه نقطه جوش می رسید. می خواستم داد بزنم ،با با اونی که

شما منتظرش بودید من نیستم . به خدا قسم من نیستم. من برای کار آدم بد بختی مثل خودم

باینجا آمدم.

رییس از چهره نگرانم به من ومن افتاده بود.احساس کردم دیگه حرفهایش دارد ته می کشد.

نفس را حتی کشیدم .ازاینکه فرصتی برای حرف زدن پیدا کرده بودم خوشحال شدم.  حال و

هوای رییس تماشایی بود. عین آدمهای   درحال تضر ع والتماس،چهر ه اش حالت  خاصی

داشت. سکوت کرده بود و به من نگاه می کرد. از فرصت استفاده کردم و گفتم:  قربان شما

مرا بااقای دیگری اشتباه گرفتید. اونی شما فکر می کنید من نیستم.

حرفهایم انگارآب سردی بود که به سرش ریخته باشند. چشمهایش درشت شد. بهت وحیرت                      از سر وروی اومی بارید.صورتش هر لحظه رنگ عوض می کرد.آب دهانش راغورت  داد

وخواست حرف بزند اما انگار چیزی در گلویش گیر کرده بود. دستی به چانه اش کشید وبه

اطراف نگاهی انداخت.آرام آرام از جایش بلند شد. دوقدم از من  فاصله گرفت. مجددا نگاه

همراه با عصبانیتش را به من دوخت. لحظه ای روی چهره ام مکث کردوگفت:

"چی!؟ شما!! شما از مرکز نیامدی!؟ "

گفتم : نه قربان. من یک کارمند ساده هستم از یک اداره دیگر.برای عرض کوچکی خدمت

شما رسیدم.از وقتی که فهمیدم مرا با فرد دیگری اشتباه گرفتید،هرچه سعی کردم تا شمارا

متوجه کنم ، نشد. یعنی شما به بنده اجازه حرف زدن ندادید.

از اینکه بازرس نبودم خیلی خوشحال شده بود.این را می شد از رنگ چهره اش حدس  زد .

ولی زود چهره عوض کرد وباقیافه جدی کمی با چاشنی عصبانیت،به صدایش لحن  رسمی

داد وگفت:" حالا چه کار دارید؟ "

دست وپایم را گم کرده بودم. به من ومن افتادم و با هزار زحمت گفتم: قربان... قربان آمدم

خدمت شما تا اگر ممکنه محبت بفرمایید  به یکی از دوستانم که مدت زیادی است   بیکاره

اینجا مشغول کار بشه . تا لیسانس هم درس خوانده.